حين أدرك عطش التابوت
بقلم الشاعر محمد الليثى
اتركينى ارسم انتظارى
لولا الهواء ما كنت وحدى
ما كنت عشقت اناشيد القطار
حين المرور
كأجمل سير فى الصحراء
أشتاق الى حنانك
الم خفيف ينتقى المى
كأرجل الحرب ينتقى الارواح
لكن لا احد يكتب زمانى
يحط الحنان على الذكريات
فترانى أرتعش
فى وجع الحاضر
وأنت تعد ابتسامتى
انتبه انها لم تأتى
وان الصباح مازال فى البيت
وانك تقف على الاطلال
فلتحتفل
بالوجع
الصغير فى ادراك العطش
ربما انا انتظر الغياب
والغياب ينتظر الغياب
يقول لى تعال
انا
ليس غيرك
أنت يا من تنتظر الهزيمة
أبحث عن الكلام فى لغتك
عن فرح قديم فى شفتيك
ما أسمى فى هذا الهراء
لا مشهد فى هذا الكلام
فى الانتظار .. أجلس
وحدى فى البيت
أبحث عنى
قرأت جرائد عشقى
وأرتاح صوتى
من كلامى
من ذكرياتى
من كلمات الفراغ
ربما لست أنا
من صرخ باليالى
حين غرق فى العسل المصفى
صرخت
صرخة واحدة
ووقفت
فا لم استطع
ان اداعب صورتك فى الافق
شربت ساعة وقتى
شربت وشربت
وصوت ساعة يدك
ترتعش فى حضرة الاطلال
ترتمى فى الجوار
هنا أمسك بأناملك
برعشة الفرح الصغيرة
أعيد ترتيب الحياة
أفكك لحظاتى فى مفكرتى الصغيرة
تضيع احلامى الكبيرة
ونقف نبكى على صدر الغد
كنت أعشق الالم
فى بأداء الامر انكسرت
على قارعة الصليب
كما الشيء
الصغير فى جنازتى
لا شيء يحدث
فى حجرات الوداع
أسير فى الهواء
التعليقات مغلقة.